?¯?„?? ?¨?‡ ?ˆ?³?¹?? ?³?„?ˆ?„ ?§?†???±?§?¯??

?¨?¹?¶???‡?§ ?¯?„?? ?¯?§?±?†?¯ ?¨?‡ ?ˆ?³?¹?? ?ƒ?§?±?ˆ?§?†?³?±?§?? ?´?§?‡ ?¹?¨?§?³??.?¨?±?§?? ?‡?…???† ?‡?… ?…?????ˆ?§?†?†?¯ ?…?‡?±?‡?²?§?±?§?† ?†???± ?±?§ ?¯?± ?¢?† ?ˆ?§?­?¯ ?¯?± ?¯?„?´?§?† ?¬?§ ?¨?¯?‡?†?¯.?¹?´?‚ ?ˆ ?…?­?¨?? ?®???„?? ?±?§?­?? ?ˆ ?¨?? ?¶?§?¨?·?‡ ?¨?‡ ?§???† ?¯?„?‡?§ ?±?§?‡ ?¾???¯?§ ?…???ƒ?†?‡ ?ˆ ?®???„?? ?¢?±?ˆ?… ?ˆ ?¨?? ?³?± ?ˆ ?µ?¯?§ ?‡?… ?§?² ?¯?± ?¯???¯?± ?®?§?±?¬ ?…???´?‡, ?§?†?¯?§?± ?ƒ?‡ ?‡?±?¯?² ?ˆ?¬?ˆ?¯ ?†?¯?§?´???‡,?¨?±?§?? ?§???† ?¬?ˆ?± ?¢?¯?…?‡?§ ?§?² ?¯?³?? ?¯?§?¯?† ???ƒ ?¯?ˆ?³?? ???§?¬?¹?‡ ?¨?²?±?¯?? ?…?­?³?ˆ?¨ ?†?…???´?ˆ?¯ ?†?±?§ ?ƒ?‡ ?‡?…???´?‡ ?¨?‡ ?§???† ???ƒ?± ?…???ƒ?†?†?¯ ?ƒ?‡ ???±?¯?§ ?…?????ˆ?§?†?†?¯ ???ƒ ?¯?ˆ?³?? ?¨?‡???± ?¾???¯?§ ?ƒ?†?†?¯. ?¨?¹?¶?? ?‡?§ ?‡?… ?…?«?„ ?…?† ?¯?„?? ?¯?§?±?†?¯ ?ƒ?‡ ?¨???´???± ?§?² ?‡?± ?†???² ?¨?‡ ?²?†?¯?§?† ?¢?„?ƒ?§???±?§?² ?´?¨???‡ ?§?³??.?¨?‡ ?§???† ?…?¹?†?? ?ƒ?‡ ?¹?´?‚ ?ˆ ?…?­?¨?? ?¢?¯?…?‡?§ ?¨?¹?¯ ?§?² ?ƒ?„?? ?¨?±?±?³?? ?ˆ?§?·?…???†?§?† ?§?² ?…?§?‡?????´?§?† ?¨?‡ ?¯?±?ˆ?† ?±?§?‡ ?…?? ???§?¨?¯ ?ˆ ???‚?±???¨?§ ?‡???† ?ˆ?‚?? ?§?² ?¢?†?¬?§ ?®?§?±?¬ ?†?…???´?ˆ?¯.?¯?„?¯?§?¯?¯?? ?¯?± ?§???† ?¯?„?‡?§ ?…?­?ƒ?ˆ?… ?¨?‡ ?­?¨?³ ?§?¨?¯ ?¯?± ?³?„?ˆ?„ ?§?†???±?§?¯?? ?§?³??.?§?² ?¯???¯ ?ƒ?³?§?†?? ?ƒ?‡ ?†?†???† ?¯?„?? ?¯?§?±?†?¯,?…?­?¨?? ?‡???† ?¨?´?±?? ?†?…?? ???ˆ?§?†?¯ ?¬?§???¯?²???† ?…?­?¨?? ?¯???¯?±?? ?´?ˆ?¯.?´?§???¯ ?´?…?§ ?‡?… ?¯???¯?‡ ?¨?§?´???¯ ?ƒ?³?§?†?? ?±?§ ?ƒ?‡ ?¾?³ ?§?²?…?±?¯ ?‡?…?³?± ???§ ?…?¹?´?ˆ?‚?´?§?† ?¯???¯?± ?‡???† ?ˆ?‚?? ?­?§?¶?± ?¨?‡ ?§?²?¯?ˆ?§?¬ ?†?´?¯?†?¯.?‡?± ?†?†?¯ ?ƒ?§?± ?§???† ?§???±?§?¯ ?±?§ ???§?????¯ ?†?…???ƒ?†?… ?ˆ?„?? ?¢?†?‡?§ ?±?§?®???„?? ?¨???´???± ?§?² ?…?±?¯?… ?¯?±?ˆ?‡ ?§?ˆ?„ ?¯?ˆ?³?? ?¯?§?±?… ?†?ˆ?† ?§?² ?§?² ?§?¹?…?§?„?´?§?† ?¨???´???± ?¨?ˆ?? ?ˆ???§?¯?§?±?? ?…?? ?¢???¯ ???§ ?¨?ˆ?§?„?‡?ˆ?³??.

زندگي يعني اميد و حركت


چه جاي انكار كه ضروري ترين نيازهاي آدم دقيقا همون چيزهايي هستند كه به چشم نمي آيندوطبعا در محاسبات ما هم جايي ندارند.اين را امروز صبح �هميدم.وقتي شب تا ساعت 3از �كر و خيال خوابت نبرد,وقتي صبح ساعت9به زوراز خواب بيدار شدي و هيچ انگيزه اي براي خروج از رختخواب نداشتي,زماني كه تمام قرار هايت رو كنسل كردي يا اون موقعي كه ديگه حس و حالي براي انجام كارهاي تلبار شده ات نداشتي,دقيقا همون موقع است كه مي �همي يك چيز مهم را در زندگي ات از دست دادي,چيزي كه قبلا برات خيلي عادي و پيش پا ا�تاده بوده يا ضرورتش را در زندگي ات درك نكرده بودي.در اين موقع دو راه پيش رو داري,راه اول اين است كه بنشيني و يك عمر زانوي غم در بغل بگيري,قنبرك بزني و به زمين و زمان بد وبيراه بگي كه چرا نميتوني تودنياي ايده آل ات زندگي كني.و راه دوم اينه كه ناكامي هاو محروميت ها را �راموش كني,دستهايت را به زانوانت بگيري,سر پا بايستي و س�ت و سخت تلاش كني كه بقيه �رصتهاي زندگي را از دست ندهي چون زندگي هيچ وقت منتظر تو نمي ماند.امروز براي من روز مهمي است چون تصميم گر�تم كه راه دوم را انتخاب كنم.هر چنداز سختي راه و ضع�هاي خودم با خبرم ولي به هيچ وجه قصد ندارم كوتاه بيايم.مي خواهم با تمام وجود به زندگي چنگ بزنم تا حس كنم كه هنوز زنده ام و ن�س مي كشم.امروز تصميم گر�تم چيزي را در خودم زنده كنم كه مدتهاست از دست داده ام:اميد