زندگي و آوار


ديروز كه از شمال برگشتم,مي خواستم براتون از م�هوم زندگي بنويسم.مي خواستم بهتون بگم كه زندگي يعني بالا ر�تن از ارت�اعات در�ك,زندگي يعني لمس كردن �ضولات گوس�ند با دست,زندگي يعني بو كشيدن خاك بارون خورده,ياچاي درست كردن تو يك قوري قراضه.ديروز مي خواستم تو خيابان دادبكشم كه همتون را دوست دارم.چهار روز دوري از مظاهر شهر نشيني چنان سرحالم آورده بود كه خيال مي كردم ديگه هيچ بني بشري نميتونه اين عيش را منقص كنه ولي بد بختي هميشه وقتي به سراغتون مي آيد كه انتظارش را نداريد.امروز در اوج شادي بودم,سر شار از ايده هاي نو براي آينده و سرمست غرور از اعتماد به ن�س-چيزي كه در زندگي كمتر تجربه كردم-,براي اولين بارتصميم قاطع گر�ته بودم كه تمام چالش هاي زندگي ام را به �رصت هاي طلايي تبديل كنم و اشتباهات گذشته را جبران كنم كه ناگهان تل�ن زنگ زد... و دنياروي سرم خراب شد.نازنين ترين وچيز�هم ترين آدمي كه در تمام طول عمرم ديده بودم خيلي آروم و راحت گ�ت كه ديگه نمي خواهد من را ملاقات كنه. وبه همين سادگي ات�اق ا�تاد,عين يك كودتاي بدون خونريزي.براي يك لحظه سرم گيج ر�ت و مجبور شدم روي صندلي بنشينم.آنقدر مودبانه و خوشايند صحبت ميكرد كه باورم نميشد حر� از جدايي ميزند.او گ�ت و گ�ت ومن مبهوت و گيج خاطرات يك سال گذشته را دوره مي كردم .اصلا به ياد ندارم درباره چه چيزي صحبت كرديم.�قط يادم مي آيد كه گ�ت:ديگه نميخواهم ببينمت, براي هميشه.جلوي خانواده نتوانستم عكس العملي نشان دهم ,ولي وقتي از جلوي آيينه رد شدم ديدم كه تا بناگوش سرخ شده ام وحالا كه همه خوابيده اند پرده نازكي از اشك جلوي چشمانم را گر�ته طوري كه ديگر نميتوانم به راحتي ص�حه مانيتور را ببينم.حالا من مانده ام و يك دنيا حسرت.كاش اينجور نمي شد.كاش جرات ميكردم و بهش ميگ�تم كه چقدر دوستش دارم.اي كاش دنيا اينجور نبود.اي كاش آنقدر حماقت به خرج نمي دادم. اي كاش و اي كاش و باز هم اي كاش.اولين قطره اشك از گونه ام به پايين مي غلتدومن به اين �كر مي ا�تم كه گريستن چه حس انساني غريبي است.نمي دانم كه در آستانه يك آغاز قرار دارم يا يك پايان.�قط همين قدرمي دانم كه زانوانم چنان سست شده كه به اين زودي ها توانايي برخاستن ندارم.ديگه اشك مجال ديدن نمي دهد.كاش زندگي دكمهrestart داشت اما حالا كه ندارددكمهshut down را ميزنم و ناگهان همه جا ساكت مي شود.