ابرهاي تيره آسمان ذهنم دوباره به حركت درآمده,زوزه سگ سياهي آزارم ميدهد.آنچه بين من و دنيا حايل شده رشته اي است به باريكي يك تار مو ولي به محكمي �ولاد,رشته اي از جنس اميد.و من اينجا,بر لبه پرتگاه ايستاده ام منتظر تلنگري كه مرا به دنيا برگرداند يا ضربه اي محكم كه براي هميشه از مدار هستي خارج كند.آه خدايا!تلنگري,تلنگري,تلنگري....

به عجيب ترين كشور دنيا خوش آمديد.اينجا كشور مردمي است كه انقلاب صنعتي نكرده اند ولي آلودگي محيط زيست را در اعلي درجه اش دارند ,مردم اش روزه نميگيرند ولي در ا�طاري هاي پر خرج شركت ميكنند. نماز نميخوانندولي روي پيشاني شان جاي مهر دارند,اينجا كشور آخوندهاي سكولاروسكولارهاي دينداراست .ملي گرايان اينجا لس آنجلس را به طالقان ترجيح ميدهند و توده اي هاي زع�رانيه ودولت نشينش قدرت تحمل بوي تن يك كارگر را ندارند.اينجا مردم از پشت �رمان اتومبيل گرانقيمتشان از سادگي مي گويند.جوانان اينجا هر وقت �حل ميشوند دم از عشق ميزنند,پسرانش به يك ج�ت لنز آبي و دخترانش به يك پژو پرشيا خود را مي�روشند. درست حدس زديد:اينجا كشور دورويي و ريا,ايران است